Keek op de weekBijna twee jaar geleden schreef ik de laatste update in de serie “Als praten niet vanzelfsprekend is…”, hoogtijd voor een update! Er is namelijk sindsdien al weer een hoop gebeurd en die zorgen? Die zijn er nog steeds! Helemaal sinds er nog weer wat gesignaleerd werd door de basisschool en het voortgezet onderwijs in zicht komt. Het is spannend en er is van alles gaande, fijn en minder fijn. Helaas hebben we regelmatig te maken met het “van het kastje naar de muur effect” en het spreekwoordelijke “Tussen wal en schip” dat maakt dat ik soms wel kan janken… en dat dan ook doe. De energie is op…

Deze serie artikelen gaat over het feit dat praten helemaal niet zo vanzelfsprekend is. Als spreken en de taal- en spraakontwikkeling niet allemaal vanzelf gaat kan dat een hoop issues en lastige situaties met zich mee kan brengen.

School… en ontwikkeling

Eind van het vorige schooljaar, in juni kwam school met een voor ons redelijk onverwachte mededeling. Ze vertelde ons “we zouden jullie dochter willen laten testen op dyslexie”. School wilde haar laten testen door Opdidakt, toen de boodschap was geland gingen we op onderzoek uit. Al snel kwam ik er achter dat de onderzoeken maar ook de therapie die zij aanbieden niet de meest geschikte voor onze dochter zou zijn.

Opdidakt

De therapievorm die zij aanbieden is met name gericht op kinderen met enkelvoudige dyslexie. Onze dochter heeft niet alleen dyslexie maar ook een ander ‘bovenliggende’ taal- en spraak ontwikkelingsstoornis. Neem daarbij nog een aantal aanverwante zaken die hier niet in meewerken en je begrijpt dat Opdidakt voor ons niet als de meest geschikte voelde. Na ons onderbuikgevoel hebben we contact opgenomen met de logopediepraktijk, ook zij gaven aan dat er betere opties zijn.

Helaas bleek het allemaal niet zo makkelijk te regelen zijn als gedacht en gingen we een lang traject in met gesprekken en (soms eindeloze) gesprekken.

Het traject naar…

Tos, Spraak taal ontwikkelingsstoornis, een deel van de papieren van voorgaan de jaren....
Een deel van de papieren van voorgaan de jaren….

Om te beginnen kwamen we er dus niet zo goed uit, uiteindelijk heb ik een aanvraag gedaan bij de gemeente en zij hebben meegedacht en geholpen. Eigenlijk is het een onderwijs aangelegenheid, maar daar kwam niets uit behalve dat we iets ‘moesten’ wat gewoon voor onze dochter niet goed zou zijn.

Opnieuw allerlei onderzoeken, door vreemde mensen. Een voor haar ongemakkelijke situatie die uitputtend is en wat komt daar naar alle verwachting uit? Naar alle waarschijnlijkheid wat we al weten en daarnaast een uitslag die onvoldoende representatief zou zijn geweest. Gelukkig waren er voldoende mensen die dat met ons eens waren!

We zijn in gesprek gegaan met mensen van diverse instanties. School, steunpunt, gemeente, logopedie en dyslexie specialisten er zijn veel gesprekken gevoerd. Er is een plan gemaakt en veel, heel veel telefoontjes gepleegd! Uiteindelijk heeft de gemeente een externe adviseur ingeschakeld en daar werd onze aanvraag afgekeurd. Het resultaat was dat het vanuit onderwijs geregeld zou moeten worden. Helaas werd het niet opgepakt zoals we gehoopt hadden en doorliepen we een andere weg, die weg werd beloond!

Onze dochter zit nu in het door ons gewenste en door de specialist geadviseerde therapie! De opstart van dit traject was juni 2017, nu in januari 2018 is de therapie begonnen. Het regelen duurde erg lang en voor mij als ouder is het een energie zuigend traject. Met veel intensief contact en weer herhaling van alle feiten zoals we die al jaren kennen.

Dyslexie en logopedie in één!

We zijn superblij dat de jeugdconsulent ons zo heeft geholpen, net als de logopediepraktijk als de externe adviseur van de gemeente. Door hun hulp is het gelukt om de dyslexie training en logopedie in één te vangen, onder schooltijd en in een persoonlijk traject. Een traject dat past bij de problematiek en bij onze dochter.

Ze is nu slechts drie weken geleden van start gegaan, ze ervaart het zelf als prettig en heeft ook nog het idee dat het werkt. Ze vindt de therapeut fijn en voelt zich op haar gemak, de behandelaar luistert naar haar, naar ons als ouders en niet onbelangrijk naar school. De therapie is op school, onder schooltijd en zo zijn de lijntjes tussen behandelaar en school kort.

Nu hopen we dat dit werkt en dat het onze dochter voldoende gaat opleveren, genoeg om door te kunnen en zich verder te ontwikkelen!

We zijn er nog niet…

Dan denk je dat je er op een gegeven moment wel weer even bent voor dit moment, niets blijkt minder waar te zijn. Naast het dyslexie traject ging er ook nog een aanvraag naar Auris uit voor ondersteuning in de klas, helaas zijn zij van mening dat school het zelf moet oplossen in samenwerking met het samenwerkingsverband. Het samenwerkingsverband zegt op haar beurt, ‘dit meisje heeft hulp nodig vanuit cluster 2, wij kunnen niet helpen’.

Kortom, hier heb je dus het ‘kastje, muur effect’. Te goed voor cluster twee en niet goed genoeg voor het zogenaamde ‘passend onderwijs’.

aurisAuris liet wel een rapport achter, met een aantal uur observeren in de klas, gesprek met de leerkracht en alle oude verslagen hebben ze een verslag opgesteld. Met allerlei adviezen over voor hoe het onderwijs ‘passend’ te maken voor onze dochter.

De komende tijd worden er nog een logopedisch onderzoek gedaan en een aanvullend verslag geschreven, aan de hand van die bevindingen gaan we weer verder overleggen over wat er nodig is en wat we geregeld kunnen krijgen nog voor de resterende tijd op de basisschool.

Voortgezet onderwijs

Ook geven zij in het rapport advies voor het vervolg onderwijs. Als we dat lezen lijkt er maar één school in aanmerking te komen voorlopig. Ze adviseren een school te zoeken die ondersteuning bieden bij plannen en het maken van huiswerk. Een goede zorgstructuur biedt en bekend is met cluster twee begeleiding vanuit Kentalis en daarnaast een veilige leeromgeving biedt, met kleinere klassen.

Met deze adviezen zijn we er nog niet, dan moeten we nog in gesprek met school of met de scholen waar onze dochter naar toe zou willen. Wat zijn de mogelijkheden, hoe gaan ze met dergelijke leerlingen om en wat is het beleid en protocol.

De reden van tussen wal en schip?

Er wordt nu gewoon letterlijk gezegd dat we met elkaar te goed ons best hebben gedaan en dat onze dochter door al onze hulp en acties ‘te goed’ is om hulp te krijgen. Ik ben er echt boos van, wij doen met elkaar ons best om alles zo goed mogelijk te laten verlopen. Zowel de leerkrachten, specialisten, wij als ouders maar vooral van onze dochter zelf, zij wil leren en beter worden.

Op het moment dat het niet meer zo goed gaat en er meer hulp nodig is (vooral in de klas) blijkt dat het niet slecht genoeg gaat en krijg je gewoon de dop op je neus. Als we dus in de afgelopen jaren minder hadden gedaan, had onze dochter wel hulp gekregen in de klas. Hoe bizar is dat?

Eindeloos tijd en energie investeren, eindeloos logopedie en dergelijke om het niveau omhoog te krijgen. Een meisje dat zich meer als ‘gemiddeld’, zeg 200% inzet om het beter te laten worden krijg nu gewoon die hulp niet.

Trots en verdrietig

Leren zwemmen, zwemdiploma's en turbozwemlessen Sport en bewegen wat zal het gaan wordenOngelooflijk trots ben ik op onze dochter, ze flikt het maar mooi en doet het allemaal maar! Ik bewonder haar inzet en doorzettingsvermogen. Het is een bijzonder mooi en gevoelig meisje, met een heerlijk gevoel voor humor! Daarnaast geniet ze van sporten. Dansen en zwemmen is haar passie, haar liefde en dat is wat ze goed kan, het compenseert de voor haar minder fijne dingen in het leven.

Tegelijkertijd ben ik verdrietig omdat ik haar zie ‘vechten’ om zo gewoon mogelijk te zijn, ze eist veel van zichzelf. Ze is een kameleon, ze past zich aan waar ze is om (in de meeste gevallen) zo min mogelijk op te vallen. Ze is een volger, ze past zich wel aan… terwijl ze echt wel weet wat ze wil en kan.

Mijn wensen?

Dat passend onderwijs echt passend onderwijs is. Dat ze niet naar elkaar wijzen en dat de organisaties en de mensen de verantwoordelijkheid nemen. Helaas is het allemaal niet zo mooi als dat ze allemaal zeggen en voorspiegelen. Er zit een gat dat maar niet opgevuld word, helaas. Dus laat passend onderwijs echt passend worden voor elk kind!

Mijn grootste wens? Dat onze dochter zich 100% veilig en prettig voelt! Dat ze zichzelf kan zijn, dat ze zich kan ontwikkelen tot ze daar is waar ze graag wil zijn en kan worden wat ze graag zou willen. 

Heb of ken jij een kind dat niet ‘gemiddeld’ is en problemen ervaart in het (al dan niet passend) onderwijs? Hoe gaat dat?

 

Voor het geval je deel één, twee en drie gemist hebt… klik op het deel wat je wil lezen en het artikel volgt!

Mijn naam is Nathalie, geboren en getogen Wageningse.. een ‘echt’ Wagenings meisje dus! Begin jaren tachtig kwam ik op deze wereld en inmiddels zelf moeder in een ‘gemiddeld’ gezin. Wij wonen in Wageningen, in een iets minder gemiddeld (dus geen eengezinswoning) huis, maar niet minder blij en tevreden! Met ons vieren en onze huisdieren vormen wij een (redelijk normaal) gezin.

Naast Veusteveul en ViA Nathalie, werk ik als administrateur, doe ik vrijwilligerswerk en heb ik meerdere hobby’s. Laten we het erop houden dat stilzitten niets voor mij is!

2 comments

  1. Verschrikkelijk hé dat hulp zo lang op zich laat wachten en wat herken ik je boosheid goed. Hier ook een lang traject met de oudste van 2 jaar tot 9, en eindelijk lijkt ze zich veilig te voelen op een school en komt ze toe aan leren. Maar we zijn er nog lang niet, haar diagnoses zijn wisselend en soms heel zwaar maar wat zou ik graag zien dat er wat sneller mogelijkheden gecreeert worden. De jongste exact zo, doe je zelf alles eraan, consulent van het wijkteam ook en dan doen ze op school weinig, duurt het onderzoek erg lang voor we op intake kunnen. Laat staan dat er een uitslag en plan van aanpak qua hulp is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*
*

CommentLuv badge