Angst en genietenVorige week was het zo ver, ik mocht weer op audiëntie bij de neuroloog. Ondanks dat het een gewone controle is, zie ik elke keer weer als een berg op tegen deze bezoekjes. Vanaf de dag dat ik bloed heb geprikt staan mijn voelsprieten op scherp, vooral als de telefoon gaat. Stel je voor dat er toch afwijkende waardes zijn, dat ze zo slecht zijn dat ze niet langer kunnen wachten.

Toch is dit nog niets bij het gevoel wat ik heb voor een ct-scan. Elke negen maanden bezoek ik radiologie en een week daarna de longarts voor de uitslag. Ik had gehoopt dat tijd alle wonden heelt, alleen ben ik er achter dat dat bij mij niet werkt. Geregeld hoor ik van mensen om mij heen ben je nu nog steeds bang dat de kanker terug komt en ik kan alleen maar volmondig ja zeggen.

KWF

Angst en genietenKWF verklapte het al eens in hun spotje (dit is één van die spotjes), 86% van de (ex) kanker patiënten heeft last van klachten waaronder angst en nachtmerries. De ene (ex) patiënt heeft daar meer last van als de ander. Ondanks dat ik heel graag bij die 16% had willen zitten, ben ik ook opgelucht te horen dat ik niet de enige ben.

Op angst zit een groot taboe, helaas. De kanker is toch weg, nu niet meer druk maken hoor is een veel voorkomende zin in mijn omgeving. Helaas werkt dit dus voor heel veel mensen niet, ook voor mij niet. Gelukkig heb ik heel veel lieve artsen om mij heen, elk pijntje en elke angst wordt gehoord en serieus genomen. De afgelopen maand ben ik al twee keer bij de huisarts geweest met dikke bulten in mijn rug en oksel. Elke vorm van realiteit ben ik dan ook kwijt, tot ik hoor dat het niet gaat om een tumor maar om (niet lachen) spieren.

Door de Myasthenia gravis worden mijn spieren bij inspanning mega dik. Echt, de gemiddelde anabool zou jaloers zijn 😉 ! Helaas is de pijn minder fijn en bezorgt die ook de nodige rusteloze nachten, frustraties en huilbuien.

Kanker en verschillende soorten angst

Kanker brengt verschillende soorten angst naar de oppervlakte. Niet alleen de angst voor het terugkeren van de kanker, maar ook de angst dat mijn partner bij me weg gaat is een angst die mij geregeld bezig houdt. Dat ons leven zo zou veranderen hadden we niet verwacht toen we acht jaar geleden trouwden. Van de werkende vrouw vol passie voor de kinderopvang, een groot sociaal netwerk, liefde voor de kroeg en winkelen is weinig over.

Ondanks dat ik ontzettend trots ben hoe ik probeer mijn leven vorm te geven, knaagt het gevoel dat het niet normaal is dat je man op slechte dagen je moet helpen uitkleden. Dat hij elke dag de kinderen naar school moet brengen omdat mijn spieren ‘s morgens in de kreukels liggen. Daar komt dan ook meteen het alle grootste punt van angst naar boven. Onze, ik hou zoveel van jullie dat het pijn doet, tweeling.

Wat gun ik ze een onbezorgd leven. Als ik weer naar het ziekenhuis moet of als ik spugend boven de wasbak sta, zie ik de angst in hun ogen. Dit is wel het allerlaatste wat ik voor ogen had voor onze kinderen. Ik weet hoe het is om als kind een zieke moeder te hebben en om op jonge leeftijd je moeder te verliezen. De impact is zo groot, dat gun ik geen enkel kind.

Waarom ik? Waarom ik niet!!

Angst en genietenVorige week, tijdens mijn gesprek met de neuroloog gebeurde er iets bijzonders. Naast dat we het hadden over hoe het ging, de bloedwaardes en de medicijnen kregen we het ook over de zin vechten tegen kanker. Beide vonden we het woord ‘vechten’ in deze context zeer ongepast. Want hoe kun je vechten tegen een ziekte die eigenlijk geen gelijkwaardige tegenstander is?

Geregeld hoor ik woorden als “wat een powervrouw!” en “blijven vechten hoor”. Eigenlijk zeg je met deze zinnen dat iemand die kanker niet overleefd heeft geen powervrouw is en niet gevochten heeft. Natuurlijk stel ik het heel zwart wit, maar heb ik wel gevochten want ik leef? En mijn moeder dan? Was zij geen powervrouw en had geen girlpower?

Bij kanker is het in mijn opinie heel simpel, je overleeft het of je gaat er aan dood. Je kan vechten wat je wil maar je hebt vooral ook heel veel geluk nodig. Kanker is iets wat je overkomt ben ik achter, ik heb me dan ook nooit afgevraagd waarom ik?

“Waarom ik niet?” is wat ik denk. Wat me wel lange tijd heeft dwars gezeten was mijn schuldgevoel. Ik heb heel wat levens op de kop gezet, toch heb ik het met behulp van de psycholoog en mijn behandelende artsen kunnen ombuigen.

Angst en genietenGeniet van vandaag

Kanker overkomt je en kan je ook heel veel mooie dingen brengen. Mij heeft het laten inzien dat ik naast mijn passie werken in de kinderopvang nog meer passies heb kunnen ontwikkelen. Een passie voor Bento, taarten maken en bloggen bijvoorbeeld.

Maar het heeft me ook geleerd dat ik moet leven in het hier en nu. Waarom morgen dat spelletje met de kinderen doen als je ook vandaag de tijd hebt. Tijd het is zo relatief begrip. En aangezien niemand je morgen belooft kun je maar beter zorgen dat je vandaag geniet!

 

Hoi! Ik ben Maureen, ik woon samen met mijn man en onze tweeling en zoals je weet… alle wijzen komen uit het oosten ;)! Ik ben dol op lezen, schrijven, bakken, koken, winkelen, zwemmen en dan het liefst met nagellak op (dan voel ik me net een zeemeermin).

Een leuk weetje, ik heb een grote voorliefde voor vintage jurkjes met petticoat. Voor ik ziek werd 2,5 jaar geleden werkte ik vol overgave en passie als pedagogisch en beleidsmedewerkster in de kinderopvang. We zijn dan hier thuis ook graag creatief bezig en knutselen er gezellig op los.

6 comments

  1. Ook ik heb te maken gehad (hoop ik)met kanker een melanoom en toen borstkanker de angst zit diep heeeel diep ik probeer er niet te veel aan te denken maar ja hoe?
    Ik heb spijt dat ik nooit hulp hebt gezocht want nu 10 jaar later heb ik nog steeds moeite met mijn veranderde leven.
    Dus slim van je om je uit te spreken! Ik wens je alle goeds
    Mvg yvette

    1. Lieve yvette,

      Bedankt voor je reactie. Het is zo herkenbaar voor velen van ons dat wennen aan een ander leven waar je niet voor gekozen hebt zo moeilijk is! Want het overheerst dat je blij moet zijn dat je leeft. Maar als je jezelf niet meer herkent is dat toch heel erg moeilijk. Misschien kan je het bespreekbaar maken met de huisarts. Het is nooit te laat om hulp te zoeken! Je zal zien dat het ontzettend oplucht!

      Lieve groet Maureen

  2. Ook ik heb hier mee te maken. In 2014 darmkanker, tumor van 8cm en 11 uitzaaiingen. Het gaat nu goed, mijn bloed waarden zitten in 2. Maar er is geen dag dat ik niet even aan denk. Ik heb de draad weer opgepakt, maar de angst blijft altijd een beetje aan de oppervlakte.

    1. Lieve Ria,

      wat ontzettend heftig zeg. Ik herken je gevoel zo. Ondanks dat je door gaat en op jou manier geniet is er altijd een stemmetje in je hoofd. ik wens je heel veel sterkte en mooie momenten. Liefs Maureen
      Maureen onlangs geplaatst…De nieuwe donorwet…My Profile

  3. Ik ken je uit een andere Facebookgroep welke te maken heeft met kleding. Nu kom ik je hier tegen, ik zou bijna zeggen helaas. Maar het schrijven over hoe je je voelt in dit traject is goed. Zoveel lotgenootjes! Dat delen is fijn, die herkenbaarheid geeft erkenning. Zelf schrijf ik ook op Facebook over mijn weg met borstkanker. Dag kanjer!

    1. Lieve Janine,

      Bedankt voor je berichtje. Nu ben ik natuurlijk wel benieuwd welke Janine je bent aangezien er meerdere zijn op ik neem aan curvy girls. Wat fijn dat je ook een uitlaat klep in schrijven hebt gevonden. Ik vind het heerlijk om van me af te schrijven maar ook spannend soms. Juist omdat mensen vaak alleen de mooie dingen willen zien en niet de ellende die met kanker samen gaat. Ik wens je heel veel sterkte.
      liefs Maureen
      Maureen onlangs geplaatst…Tea Topic #120 ~ Geloof jij in toeval?My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*
*

CommentLuv badge