‘t is al weer even geleden dat vlucht MH17 uit de lucht werd gehaald, ook is het al een poosje geleden dat ik met mijn dochters en zusje op Schiphol was.

Een paar dagen voor wij met de trein eerst even naar Schiphol zouden gaan en daarna door naar onze vakantiebestemming binnen Nederland vertelde onze oudste dochter dat ze graag een knuffel bij de bloemen wilde leggen.

Ik moest even denken, maar ze bedoelde de bloemenzee op Schiphol, toen ik haar vroeg waarom ze dat wilde doen…  was haar antwoord “Mam, ik mag leven maar er zijn veel kindjes dood, dat is niet leuk”.

Het was erg indrukwekkend, de bloemstukken van andere crews, die van nabestaande, de t shirts van sportverenigingen en de beren en knuffels met kaartjes. De tekeningen, de prachtige maar O, zo verdrietige gedichten en teksten. En dat meters lang en meters breed… camera ploegen, beveiliging en mensen van Schiphol die alles goed in de gaten hielden.

De condoleance boeken, vier tafels, acht boeken stuk naar stuk werden ze vol geschreven.
 
Hoe kan het…
Nu weken later, een missie later, inmiddels 65 slachtoffers geïdentificeerd, maar nog altijd veel vragen voor de nabestaande… nog veel onduidelijkheid.
‘k hoop dat de mensen die een naaste, geliefde, kennis, opa, oma, zoon, dochter, vader of moeder hierdoor moeten missen veel sterkte en kracht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*
*

CommentLuv badge