Het is algemeen bekend, wij hebben twee honden. Eén oudje die al jaren in zijn reservetijd leeft aangezien hij flink epilepsie heeft en een jonge labrador van inmiddels vier jaar. Diesel, de oudste hond is vorig jaar geopereerd aan kanker, want zo zei de dierenarts hij is nog gezond genoeg dus opereren. De Labrador heeft sinds begin van het jaar problemen met zijn huid, medicijnen, wassen de trimsalon. Het helpt allemaal eventjes of een beetje maar het is niet dé oplossing. Maar wat nu?

Diesel, het oudje!

Ons oudje is ruim een week geleden opgegeven. Na een foto blijkt zijn hart en longen omgeven te zijn van tumoren. Flink veel verkeerd weefsel rondom en wellicht in het hart en de longen, flink vermagerd en er is geen eer meer te behalen. Hij is in een maand of acht ruim vier kilo afgevallen. Van dertien naar negen kilogram en het wordt zienderogen minder, hij is erg moe en eet als een paard. Dat eten als een paard is nieuw voor hem en voor ons, nooit heeft hij veel gegeten! Maar de kanker neemt al zijn energie en zorgt ervoor dat hij behoefte heeft aan meer eten, we geven hem dat dan ook.

Toen we vorige week medicijnen gingen halen voor de epilepsie hadden ze een half potje klaar staan. Nageteld voor hoeveel dagen ongeveer kwamen we op een week of drie. Aan de ene kant hopen we dat ons oudje nog een poosje doorloopt en ons gezelschap kan houden. Als hij pijn krijgt of echt geen zin meer heeft is het klaar en zullen we de dierenarts vragen hem in te laten slapen. Op dit moment is hij nog ‘te goed’ en ligt hij hele dagen te slapen op een ‘opleving’ na.

De meiden weten dat het niet goed gaat met Diesel en zijn er nu nog vrij nuchter onder. We weten zeker dat als het zijn tijd is om te gaan er groot verdriet zal zijn. Ze zijn met het beestje opgegroeid en is nu eenmaal een maatje voor ze. Natuurlijk vinden wij het ook vervelend, maar we weten je overleefd een hond. Vroeg of laat moet er afscheid genomen worden, ook van Diesel.

Bono, de Labrador

De eerste drie jaar van zijn leven was er geen vuiltje aan de lucht, althans niet noemenswaardig! Tot afgelopen voorjaar… hij kreeg rode vlekken en door de droge huid en jeuk ging hij krabben. De plekken gingen open door het krabben en schuren en het ging ontsteken. Na een aantal antibiotica kuren, prednison en wasbeurten met Malaseb ging het wel weer goed! Tot we weer een paar weken verder waren en het weer zichtbaar en merkbaar werd. Maar echt zorgen maakte we ons nog niet, want het ging vast weer over dit kon niet aan de gang blijven. We lieten hem weer ontharen bij de trimsalon en waste hem in overleg met de dierenarts opnieuw twee keer per week met Malaseb en het trok weer weg!

Helaas werd het een week of vier geleden weer erger, we maakte een afspraak waar we helaas een poosje op moesten wachten. Toen onze afspraak was bleek ons idee bevestigd te worden, het was behoorlijk mis met zijn huid! Weer kwam er antibiotica en prednison aan te pas. Ook werd er een uitgebreide allergieonderzoek afgenomen en daarvan kregen we onlangs de uitslag.

Onze labrador is allergische voor diverse grassen, mijten en bomen… iets wat je niet kan ontlopen, iets wat niet te voorkomen valt. Maar wat nu?

Er is een of andere methode, hyposensibillisatie dat in 70% van de gevallen succesvol wordt toegepast. Hierbij wordt een medicijn dat speciaal voor de hond wordt gemaakt ingespoten bij de hond. Het is een verdund mengsel van de allergenen waar de hond op reageert. Er wordt dan met tussenpozen vloeistof in het lichaam gebracht. Het kan de hond dan ongevoeliger maken of zelfs geheel ongevoelig. Het duurt wel lang voordat er een resultaat is van deze behandeling. Voor zover ik het heb kunnen uitzoeken kan het ook eerst erger worden als dat het al was!

Vanmiddag is er weer overleg over wat de mogelijkheden zijn, wat er kan worden ondernomen om onze Bono van zijn jeuk te verlossen. Toch weer spannend!

Hebben jullie een huisdieren? Zo ja wat voor een huisdier hebben jullie?