Negen jaar geleden, onze oudste dochter.Vandaag negen jaar geleden werd ik opgenomen in het ziekenhuis om een de volgende dag te bevallen van onze eerste dochter! Een mini meisje van vijf pond, negen jaar geleden al weer… waar blijft de tijd!

We schreven in haar geboortekaartje “Een nieuw leven, een klein wonder. Het klinkt zo gewoon, maar voor ons zo heel bijzonder.” We hebben een aantal jaren geduld moeten opbrengen voor we zwanger waren, de tekst paste bij ons en de situatie van toen.

Soms lijkt het lang geleden, soms lijkt het vorige week dat ze geboren is. Sommige herinneringen zijn nog zo helder en voelbaar. Morgen wordt ze al weer negen jaar oud, heel cliché maar de tijd vliegt en glipt door mijn handen heen.

Negen jaar geleden…

Wat onverwachts werd ik opgenomen, het ging niet zo goed en bij een reguliere controle van bloeddruk en een ctg, werd besloten dat ik zou blijven. Het was niet verantwoord om mij alsnog naar huis te laten gaan.

Mijn bloedsuikers vlogen alle kanten op, de avond van de opname ben ik bewusteloos geraakt. Dit gebeurde tijdens het plaatsen van ‘staafjes’ om de ontsluiting te Negen jaar geleden... bizar dat de tijd zo snel gaat!bevorderen. Vanaf dat moment tot half van de avond kan ik me niet veel meer herinneren, enkel een vage herkenning en angst zijn dingen die ik voel en herinner.

Na een lastige zwangerschap, was er een lastige bevalling en tot op de dag van vandaag de zorgen die bij ons meisje horen. Maar wat waren we blij, daar was ze dan eindelijk… ons kindje waar we zo lang naar verlangde!

Memory Lane

Onbewust voel ik sinds de geboorte van onze dochter in december al de onrust komen, ik denk vaker aan die tijd voor de bevalling. Sommige dingen ‘beleef’ ik opnieuw vanaf deze tijd tot haar verjaardag.

De periode van december 2006 tot en met maart 2007 heeft mij getekend als mens en als moeder, de onzekerheid en de zorgen die ik heb gevoeld en ervaren zullen ongetwijfeld de reden zijn.

Als vanzelf denk ik regelmatig terug aan de tijd waarbij in rust voorgeschreven kreeg, mijn kindje ‘te klein’ was en mijn lichaam ging protesteren. In maart gaat het gevoel van destijds nog wat meer herleven en besef ik me dat het best bijzonder is dat we er nog zijn, in beide zwangerschappen ging het bijna mis.

Het herbeleven gaat niet bewust, het is gewoon zo… het doet je beseffen hoe bijzonder het is dat je een kindje mag krijgen en hoe kwetsbaar je bent.

Feest!!!

En nu is het feest, negen jaar alweer! Vandaag trakteert ze op school, morgen is ze echt jarig en trakteert ze op musical les.

Ze krijgt van ons al wat cadeautjes, vrijdag ga ik met haar winkelen en mag ze zelf nog wat leuks uitzoeken aangezien ze me eigenlijk niet kan vertellen wat ze graag wil hebben.

Zaterdag vieren we haar verjaardag voor vrienden en familie, gewoon een dagje waarop mensen langs kunnen komen als ze dat willen… gewoon omdat het kan en echt haar dag is!

Beleef jij ook wel eens bepaalde gebeurtenissen zo intens? 

10 comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*
*

CommentLuv badge